من و تنهایی هایم

2006-01-04T23:32:00.000-08:00

Man dar shabe tavalodam.

2006-01-04T23:19:00.000-08:00

kash yek parvane bodam

2006-01-04T23:08:00.000-08:00

بوسه ای که لبانم را به مزمزه می اندازد .! شايد کفاره يه همه گناهان ناکرده ام باشد .چرا که می دانم

فردا تو می روی و من می مانم و جهنمی که روی لبانم جا مانده است

این روزها

2006-01-04T22:33:00.000-08:00

اين روزها وقتی بوی سيگار می دهم, پدرم به من چشم غره نمی ره. شايد گمان می کنه که خطر سرطان, از عطر تو بر لباسم کمتر است. اين روزها وقتی پشت پيراهن سياهم در اثر ساعت ها تکيه کردن به گچ ديوار سپيد می شه, پدرم به من چشم غره نمی ره. شايد گمان می کند خطر ساعت ها تکيه کردن به گچ ديوار, از موی جامانده يه تو بر شانه ام کم تر است. اين روزها وقتی آرام در خودم می ميرم, پدرم به من چشم غره نمی ره
شايد گمان می کنه که خطر مرگ, از شعر گفتن برای تو کمتر است.
اما ديگه برام فرقی نمی کنه که پدرم چشم غره بره يا نه, چون می دونم خطر تنها
موندنم بی تو, از چشم غره يه پدرم بيشتره

2005-07-14T00:44:00.000-07:00

Be cheshmanam amokhtam ke khire nashavand, Be zabanm amokhtam ke sokhan nagoyad, Amma natavanestam be delam biyamozam ke ASHEGH nashavad...!

خدايا من تو را ديدم

2005-07-04T03:11:00.000-07:00

،خدايا من تو را ديدم
درون آن عمارت که ملاتش خون دلهای فقيران بود
خدايا من شنيدم آن صدايت را

که از اعماق قلب مادری در داغ فرزندش دمادم ناله ها مي زد

،خدايا من تو را ديدم

ولی در قعر چشمان گدايی

کز سر ناچيز بودن آن نگاهش را به دست عابران کوچه و برزن طلاقی داد

،خدايا من صدايت را شنيدم
از دل آن بی گناهی که درون قعر زندان بود و

در تاريکی يه محضش پی نور حقيقت بود
و بازم من صدايت را شنيدم

ايندفعه از دوستی کز دشمنی بدتر برايم بود و

با يک تيشه نامرئی و سنگين هزاران ضربه بر ريشه ام فرود آورد
خدايا من تو را ديدم
ولی هرگز نپرسيدم
چنان عدلی که می گفتی
کجا در سرزمينم غرق در خون شد … ؟!؟

2005-07-04T02:57:00.000-07:00

midanam in talatom ham aram khahad shod ...

2005-07-02T05:05:00.000-07:00

dar nahayat baz tanha mishavim

اسطوره تير و کمان

2005-07-02T04:50:00.000-07:00

درب تقدير من اين پاييز سرد
آفتاب عمر من در زير ابر
من همان گنجشک محنت ديده ام
کز تمام آشنايان بيوفائی ديده ام
سقف من, اين آسمان آبی است
فرش من هم اين زمين خاکی است
بالش نرمم بجز سنگی نبود
زندگی با ما سر ياری نبود
بخت بد هر جا که رفتم جای گل
خار تيزی دست من را زد خراش
ای خدا نازک دل من را چرا
با نگاه مست او دادی تراش
تشنه بود, سيبی به روی شاخه ديد
او کمان برداشت و من را نديد
خواست سيب و از درختم برکند
سنگ را زد بال من در هم کشيد
خون گرمی لرزش تن را ربود
سردی و آن رخوت من را زدود
لحظه ای آن روز سرد از ياد رفت
درد بال زخم, من را داد تفت
زخم بود, اما يه زخم ديدنی
درد بود, اما به تن پوشيدنی
حال از آن اسطوره تير و کمان
از همان درد به تن پر کرده جان
تکه زخمی يادگاری مانده است
او برايم شعر تلخی خوانده است

2005-07-02T04:38:00.000-07:00

midanam ke rozi ghamha ghorob khahad kard va rangin kamane eshgh 2bare khahad tabid ...

پری نغمه نواز

2005-07-02T04:17:00.000-07:00

ای پري کوچک نغمه نواز
نغمه هايت را برای من نساز
ای دل زيبای تو رنگ بهار
بودنت را با من عاشق نباز
تو جوونی مثل يک نجوای ناز
هستی پرشور و پری از رمز و راز
من خزونم پرپر و گم کرده راه
سبزيت را توشه راهم مساز
راه من از راه تو خيلی جداست
ماندن تو بامن خسته فناست
اين زمستون زير رگبار تگرگ
خشک و فرسوده نموده پشت برگ
اين تلاش بی دريغ تو چه سود
عمری دستانم گرفتار تو بود
آن زمان عاشقی از من گذشت
ياد آن دوران بخير در پای دشت
روی شاخ و برگ من ره ساختی
روح متروک مرا نشناختی
پی کلام حرفا برايت داشتم
شاخه ام را لانه ات پنداشتم
من در انديشه گرمای تنت
تو ولی فکر پريدن در سرت
من نوشتم روز و شب از عشق تو
غافل از باران که شويد مشق تو
من نفهميدم که باران ممکن است خيلی شود
يا که دريا می تواند موجب سيلی شود
من چه می دانستم اين دنيا دروغم زاده است
يا که بر رفتارها رنگ دورويی داده است
من نفهميدم که با دل ريشه بستن اشتباست
يا که عاشق بودن و گشتن در اين دنيا خطاست
روزی عاشق هم به معشوقش دروغی گفته است
در پس هر بيشه زاری, گرگ زشتی خفته است
من چه ساده عاشق پيمانه وصلت شدم
غافل از اينکه يه عمری آلت دستت شدم
پای من در ريشه و تو در پی پرواز خويش
رفتی سوی بيشه زار و آه از آن دلهای ريش

2005-06-29T22:22:00.000-07:00

kash hich khatere ye az to nabod ...

اينجا پارس پيکه

2005-06-27T05:52:00.000-07:00

اينجا پارس پيکه

اينجا شرکت پارس پيکه
همه جوون و پر انرژی
هيچکس اينجا دلش نمی گيره
شرکت ما تشکيل شده از يک هرم، که رأس اون منبع انرژی فوق العاده ای قرارداده
: دو قسمت اصلی داريم فروش و فنی که به قراره زیره

رئيس : اميرحسين
حــــســـابدار : شــــهــــرام
فـــروش : ايــــمان، رضــــا، نيــما، علـــی
فــــــنـــی : ميثم، ليلا، مـــجيد، حمــــيد، امـــــيــــــن وآرش

:برای اينکه بيشتر با شرکت و همکاران من آشنا بشيد يک خصوصيات کلی از همشون رو براتون می گم

،رئيس
اميرحسين : صلح جو، بسيار منطقی، اهل حمايت از ديگران، با انصاف، اهل تجزيه و تحليل، کنجکاو و جستجوگر، نکته سنج، دارای پشتکار فراوان، صبور و هيچوقت عصبانی نمی شود

،حسابدار

شهرام : حساس، معتمد، ساده و خوش قلب، درس خوان، وسواسی، بی ريا و بی تزوير، دقيق، باهوش و اهل اعتدال
،فروش
ايمان : کم حرف، عاشق مطالعه، منطقی، در جستجوی مطالب جديد، معاشرتی، کنجکاو، سريع الانتقال، آدم شناس
رضا : شاد و بانشاط، ساده پوش و بی آلايش، آرام و صبور، خودکفا و سودجو، دارای حس مسئوليت، دشمن ولخرجی و اسراف، حسابگر، کوشا و مطمئن و خونسرد
نيما : حساس و رؤيايی، اهل آرامش و ملايمت، هميشه موافق، سازگار، بسيار متين و آرام، کم عصبانی می شود
.علی : اهل اعتدال، صلح جو، مهربان، بسيار منطقی،علاقمند به موسيقی، موقر، معتدل و پايدار، منظم و مرتب

،فنی
ميثم : اهل تنوع، باهوش، مستقل، عاشق کامپيوتر، فقط دان لود می کند، گاهی پرحرف و گاهی خاموش، عاشق برنامه های کوتاه مدت، ناآرام، سر به هوا، زود جوش
ليلا : سازش کار، باهوش و بانشاط، خوش قلب، دوست داشتنی، اجتماعی و خوش مشرب، با ذوق، انعطاف پذير، مشتاق و پرانرژی، شاد و خندان، باشهامت، پاک و معصوم، صادق، خوش بين، رک گو، خونگرم و باهوش
مجيد : حساس،عاقل و تودار، بدون ريا و تزوير، خونسرد، روی خودش بيش از ديگران حساب می کند، خوش قلب و مهربان، منافع خود را به خاطر ديگران به خطر می اندازد
حميد : وظيفه شناس، واقعاً ساعی و کوشا، دور از جر و بحث، معتمد، کاردان و لايق، ثابت قدم و بسيار پرانرژی
امين : ساده لوح، خجالتی، احساساتی، صبور، راجع به همه چيز سؤال می کند، عاشق صلح و آرامش، سازشکار و دارای تخيلات شديد
آرش : پر جنب و جوش، رک و بی پروا، بی صبر و طاقت، طراح، اهل هيجان، ماجراجو، دقيق، فعال و جنجالی، پر انرژی، بی ريا و هوشمند
بلی، اين هم همه بچه های گل پارس پيک البته يکی از بهترين دوستامون يعنی ليلا ازدواج کرد و رفت و يک گل از پارس پيک کم شد منم ترجيح می دم بچه ها راجع به من نظر بدن تا خودم چيزی بنويسم

.اميدوارم با ما آشنا شده باشيد

2005-06-26T23:04:00.000-07:00

be omide didar ....

مرثيه عشق

2005-06-26T22:50:00.000-07:00

ای عروس خفته در بالين خاک

ای بلورين تن که گشتی سينه چاک

دخترم، ای عشق رؤياهای من

ای چراغ اين شبای تار من

من چگونه بی تو عمری سر کنم

شعر تنها ماندن و از بر کنم

ای که آن شور جوانی در سرت

رخت آتی کردی آخر در تنت

تو برای جامه ات ره باختی

اين سپيد از آن سپيد نشناختی

هفت شب است که تو کنارم نيستی

ای که بر دل رخته کردی، چيستی؟

رفتی و جمعی عزادار توأند

روز و شب اينجا همه ياد توأند

غم دمادم ضربه بر دل می زند

یاد تو در خاطرم کل می زند

دخترم اين رخت بر تو زود بود

فکر تنها ماندن از من دور بود

اين دقايق های من بی تو چه سود

هر چه را من داشتم سيلی ربود

تو که رفتی زندگانی سرد شد

هستی هر لحظه برايم درد شد

اشک راه ديده را تر می کند

اين غم و داغ تو بدتر می کند

عمر تو همچون گلی کوتاه بود

بانگ شيون های من تا ماه بود

می سپارم اين تن سردت به خاک

بوسه باران می کنم اين خاک پاک

مريمم، عشقم، عزيزم، کودکم

دخترم، ای آشنای کوچکم

گر چه می دانم نمی آيی ولی هر دم ز شوق

سوی در می آيم و هر سو نگاهی می کنم

2005-06-26T01:48:00.000-07:00

omidvaram hichvaght hichkas tanha nashe

اسطوره تير و کمان

2005-06-26T00:00:00.000-07:00

درب تقدير من اين پائيز سرد

آفتاب عمر من در زير ابر

من همان گنجشک محنت دیده ام

کز تمام آشنايان بيوفائی ديده ام

سقف من اين آسمان آبی است

فرش من هم اين زمين خاکی است

بالش نرمم بجز سنگی نبود

زندگی با ما سر ياری نبود

بخت بد هر جا که رفتم جای گل

خار تيزی دست من را زد خراش

ای خدا نازک دل من را چرا

با نگاه مست او دادی تراش

تشنه بود سيبی به روی شاخه ديد

او کمان برداشت و من را نديد

خواست سيب و از درختم برکند

سنگ را زد بال من در هم کشيد

خون گرمی لرزش تن را ربود

سردی و آن رخوت من را زدود

لحظه ای آن روز سرد از ياد رفت

درد بال زخم, من را داد تفت

زخم بود، اما يه زخم ديدنی

درد بود، اما به تن پوشيدنی

حال از آن اسطوره تير و کمان

از همان درد به تن پر کرده جان

تکه زخمی يادگاری مانده است

او برايم شعر تلخی خوانده است

! كاش مي دانستي

2005-06-24T09:12:00.001-07:00

تو مرا مي بيني ! كه چنين دلتنگم؟
!تو مرا مي فهمي كه چرا بي رنگم
كه چرا، وقت ديدار سريع، چشم خود مي بندم
آيا، در پي رفتن تو، اشك بي وقفه من جاري نيست
چه زمان اشك من را ديدي؟
تو چه وقت، خون دلهاي مرا فهميدي
سيلي محكمي بر چهره من
رنگ صورت رفته ام را سرخ كرد
اشك، چشمان مرا
لحظه ديدار تو مردود كرد
زندگي مي گذرد بي تو، ولي
من چگونه بي تو آن را سر كنم؟
يا بگو من تا به كي
گوش دل را زفراقت كر كنم
جاي جاي شهر ما ردي ز توست
واي بر من گر توانم بي تو زيست
ياد من هر لحظه در آغوش توست
ز فراقت روز و شب خواهم گريست
دوستت دارم، نمي دانم چر!ا
عضوي از روح و وجودم گشته اي
بي تو تنها مي رود دوران به زور
چون تمام هستي من گشته اي
من نشسته پشت اين درب زمان
تا كه روزي در به رويم واكني
حسرت و دلواپسي قوت من است
ترسم آخر تو مرا رسوا كني
گر كه جنت را خدا بر من دهد
بي تو آن را بر خودش پس مي دهم
گر كه دنيا را از آن من كند
يكسره من بر تو ارزاني دهم
گر بپرسد كه كدامين انتخاب
مي كني از ثروت و ماه و زمين
گر ببخشايد به من دنيا و دين
بر پشيزي ارزشش بر من يكي است
چون تمام آسمان و اين زمين
بر نگاه تو نيرزد، نازنين

2005-06-22T02:30:00.000-07:00

kash in ghorobe ghamha bod

شهر ما

2005-06-22T02:05:00.000-07:00

روزگاری است در اين خلوت دل شکسته منزل دارم
سخت است و کسی نيست بپرسد که چه در دل دارم
ديشب, پدر فاطمه از فرط نداری دغ کرد
مادرش هم زغم دوری او هق هق کرد
روی اين پنجره بالایی
کفتری لانه ای از چوب درخت ساخته است
خانه ما ز سر بی کسی
رنگ رخ خود باخته است
گلای قاليه مشهد امروز
از بی آبی زياد پژمردند
زير پای همه رهگذرا, له شدند و بی صدا هم مردند
هوا اينجا پره از گرد و غبارای کویر
همه چشما پره خونه همه دلها درگیر
دل من گرفته اما
دیگه گوشی واسه شنیدن حرف دلم گیر نمی یاد
آخه هیچکس توی اين شهر
دل هيچ غمزده ای رو نمی خواد
قصه مردم ما قصه شهر غمه
روزاشون می گذره اما, نه مثل روز همه

2005-06-21T10:51:00.000-07:00

ديگه وقته رفتنه
از همه چيز گذشتنه
نه دلم نه هر دو پاهام
بارشون رو بر نداشتن
مثل اين ميمونه اينگار
يه چيزي رو جا گذاشتن
دوباره مثل هميشه
خداحافظي چه سخته
نمي خوام برم ولي خوب
مي دونم اين رسم بخته
هميشه غروب مثل مردن خورشيد مي مونه
وقتي صبح مي شه قناريم واسه برگشتن خورشيد مي خونه
تو ديگه غصه نخور
زندگي اينجوريه
غم دنيارو نخور
قسمت ما دوريه
نمي دونم چرا خورشيد پيش ماه نمي مونه
ولي اون درد جدايي رو خودش خوب مي دونه
قول مي دم ستاره ها شبا تو روشن بكنن
يا كه ماهي هاي قرمز ديگه اذيت نكنن
قول مي دم دلت برام تنگ نميشه
من اگر برم برات زندگي كمرنگ نميشه
خلاصه اينجا ديگه قصه به پايان مي رسه
اينبارم فكر مي كنم كلاغه به خونش نرسه

2005-06-21T04:11:00.000-07:00

baziye eshghe toro shahane bakhtam

2005-06-21T04:08:00.000-07:00

sara

راز

2005-06-20T22:34:00.000-07:00

راز چشمان تو چيست

که اينگونه پريشانم کرد
دل من برد به دنيای دگر

مست و غزلخوانم کرد
بعض اين گلوی من تا حدی است
که صدايش به همه فرشتگان هم برسد
يا اگر کمی تو هم صبر کنی
خبرش به قصه ها هم برسد
کاشکی بازم بودی
تا برات گلای مريم بچينم
تا بتونم تو چشات
يکمی عشق و محبت ببينم
چه کنم برق دو چشم تو فراموش شود
يا دوباره با تلاقيه نگاهه تو هم آغوش شود
چه کنم تا دل طوفانيه تو رام شود
يا دل من واسه گنجشکه دلت دام شود
چه کنم که عشق من در دل تو غرق شود
يا که اين هوای سرد دل تو گرم شود
من دلم می خواهد
زير يک کلبه کوچک باشم
چه کنم که زيره آسمان نيلی ات تک باشم
نمی خوام اون دل دريائيتو صحرا بکنم
يا که غمهای دلت رو قده دريا بکنم
من نمی خوام تويه زندگيم اسيرت بکنم
يا که چشمه زلالت و بگيرم و کويرت بکنم
نمی خوام که مال من بشی ولی تويه قفس
نمی خوام پيشم بمونی ولی از روی هوس
من می خوام عشق و تو آزادی به تو هديه کنم
اگه تو نمونی اونوقت خودمو اسير يک برکه کنم
آخه برکه صافه و زلال و پاک
مثل زيبایي و بويه خوش خاک
پس صدای برکه هر شب تورو يادم مياره
عکس زيبايه تو رو بازم تو خوابم ميذاره
من به اميد وصال تو دلی خوش دارم
و تو اين رو خوب بدون
خيلی تحمل دارم

پرنده مهاجر

2005-06-20T21:42:00.000-07:00

ای پــــــــــــرنده مهاجر ای تــــــــو از تبار خوبی
دل من می خواد بمونی که تو قصه شو بخونی
تويه سردی زمســــتون می دونم سخته نرفتن
می دونم که هم تبارات همه از شـــهر تو رفتن
می دونم لونت خرابـــه واسه تو شادی سرابه
آرزوی مونـــــــدن تــــو مثل رويا تويـــــه خوابه
تاب ســـــــرمارو نداری من می ترسم کم بياری
پس برو عزيــزه خسته کاش می دونستی چه سخته
می ری باز تنها می مونم چه کنم اين رسم بخته

سلام امروز دوشنبست

2005-06-20T16:16:00.000-07:00

سلام بچه ها .. اميدوارم که حالتون خوب باشه

امروز روز اولی است که اين وبلاگ را ساختم و تصمیم دارم تمام شعرهام رو براتون بنویسم امیدوارم که خوشتون بیاد...

منتظر شنیدن حرفهاتون هستم

2005-06-20T06:08:00.000-07:00

nini kocholo

2005-06-20T05:53:00.001-07:00

none

2005-06-20T05:53:00.000-07:00

none

پائولوکوئلیو

2005-06-20T05:37:00.000-07:00

پائولو کوئليو
«تجربه های سدونا»

روزی روزگاری, پرنده ای بود با يک جفت بال زيبا و پرهای درخشان, رنگارنگ و عالی و در يک کلام, حيوانی مستقل و آماده ی پرواز, در آزادی کامل هر کس آن را در حين پرواز می ديد, خوشحال می شد.
روزی زنی چشمش به پرنده افتاد و عاشقش شد. در حالی که دهانش از شدت شگفتی بازمانده بود, با قلبی پر تپش و با چشمانی درخشان از شدت هيجان, به پرواز پرنده می نگريست. پرنده به زمين نشست و از زن دعوت کرد با هم پرواز کنند ... و زن پذيرفت ... هر دو با هماهنگی کامل به پرواز درآمدند... زن, پرنده را تحسين می کرد, ارج می نهاد و می پرستيد ... ولی در عين حال, می ترسيد پرنده به سراغ ساير پرندگان برود و يا بخواهد در سقفی بلندتر به پرواز درآيد ... زن احساس حسادت کرد ... حسادت به توانايی پرنده در پرواز. ... و احساس تنهايی کرد.
انديشيد:«برايش تله می گذارم. اين بار که پرنده بيايد, ديگر اجازه نمی دهم برود». پرنده هم که عاشق شده بود, روز بعد ازگشت, به دام افتاد و در قفس زندانی شد. زن هر روز به پرنده می نگريست. همه ی هيجاناتش در آن قفس بود. آن را به دوستانش نشان می داد و آنها به او می گفتند : - تو همه چيز داری!ناگهان دگرگونی غريبی به وقوع پيوست. پرنده کاملاً در اختيار زن بود و ديگر انگيزه ای برای تصرفش وجود نداشت. بنابراين علاقه ی او به حيوان, به تدريج از بين رفت. پرنده نيز بدون پرواز, زندگی بيهوده ای را می گذراند و در نتيجه, به تدريج تحليل رفت: درخشش پرهايش محو شد, به زشتی گراييد و ديگر جز موقع غذادادن و تميز کردن قفس, کسی به او توجهی نمی کرد.
سرانجام روزی پرنده مرد. زن دچار اندوه فراوانی شد و همواره به آن حيوان می انديشيد: ولی هرگز قفس را به ياد نمی آورد. تنها روزی در خاطرش مانده بود که برای نخستين بار پرنده را خوشحال در ميان ابرها و در حال پرواز ديده بود.
اگر زن اندکی دقت می کرد, به خوبی متوجه می شد آنچه او را به آن پرنده دلبسته کرد و برايش هيجان به ارمغان آورد آزادی آن حيوان و انرژی بال هايش در حال حرکت کردن بود, نه جسم ساکنش.
بدون حضور پرنده, زندگی برای زن مفهوم و ارزشی نداشت و سرانجام, روزی مرگ زنگ خانه ی او را به صدا درآورد. از مرگ پرسيد :
- چرا سراغ من آمده ای ؟! مرگ پاسخ داد :
- برای اينکه دوباره بتوانی با پرنده در آسمان ها پرواز کنی. اگر اجازه می دادی به آزادی برود و بازنگردد, هنوز هم می توانستی به تحسين و عشق ورزيدن ادامه بدهی. حالا برای پيداکردن و ملاقات با آن پرنده, به من نياز داری ....